Niet te verwarren met mossen, behorend tot de bryofyten, een primitieve tak, en ouder in zijn verschijning op de planeet Aarde.
Nee, we hebben het over vetplanten, de succulente planten of soms gebruiken we het botanische geslacht Sedum om ze te beschrijven.
Wat ons fascineert: hun overlevingsstrategie
Vetplanten hebben zich niet als zodanig ontwikkeld voor onze mooie ogen, nee. Ze danken hun morfologie aan de opeenvolging van vallen en opstaan om zich aan te passen aan relatief extreme omstandigheden. Waar anderen omkwamen, overleefde zij. Ze heeft zich aangepast.
Ze zijn morfologisch herkenbaar aan hun weefsels, die de stengels, de bladeren, soms de wortels vormen, en die vol water zitten*. Hoewel de naam het heeft over een vetplant, zijn het dus geen vetweefsels, maar het is het resultaat van celformaties en een fysiologische strategie die er samen voor zorgen dat de plant koste wat kost water kan vasthouden en deze bron met mate** kan gebruiken.
We vinden ze vaak in ongewone omgevingen met een watertekort, arm aan voedingsstoffen (xerische omgeving).
We hebben het erover, omdat het onze favoriete kandidaat is wanneer we moeten werken aan verstoorde omgevingen, met oppervlakkige bodemlagen, arm aan voedingsstoffen en met een mineraalachtig aspect (saxicole).
* Turgescent, zoals men zegt.
** Crassulacean acid metabolism (CAM), zoals men zegt.
De harde wet van de toewijzing van middelen
Haar truc is om haar energie en middelen in deze overlevingsstrategie te steken. Daarom kan ze zich niet altijd op extravagante wijze of snel in omvang ontwikkelen, terwijl ze toch succulent is.
Haar keuze is om water vast te houden, zich te ontwikkelen waar anderen dat niet kunnen en discretie. Vertrouw niet op haar uiterlijk, haar wortelstelsel kan indrukwekkend zijn
Natuurlijk kunnen sommige variëteiten/horticultuurcultivars afwijken van dit ecologische principe. Stel jezelf dus de vraag naar de ‘natuurlijkheid’ ervan. Van onze kant zullen we er maximaal op letten om de inheemse soorten te bevoordelen (in de handel is dit niet altijd vanzelfsprekend).
De betovering
Ja, de betovering is er wanneer ze ons op een dag, na lange tijd in vegetatieve staat te hebben verkeerd, het indrukwekkende en fascinerende schouwspel van de bloei biedt.
Soms in de lente/zomer, soms in de herfst/winter.
Het punt is dat we nooit echt weten wanneer: ze moeten er klaar voor zijn, volwassen. Sommige kunnen weliswaar een jaarlijkse bloei hebben, maar voor andere kan het enkele maanden of enkele jaren duren. We voelen ons dan beloond!
