8 soorten geplant in Suxy

Bezoek aan het perceel in Suxy in 2024

We bezochten de locatie op 31 mei 2024. Het perceel, gelegen in de provincie Luxemburg, bestond voornamelijk uit sparren. Helaas zijn ze, net als de meeste sparren in Wallonië, aangetast door de schorskever.

De schorskever is een klein insect uit de orde van de kevers dat zich tussen de schors en het spinthout nestelt. Over het algemeen valt hij bomen aan die al in slechte staat zijn en te kampen hebben met waterstress of een tekort aan voedingsstoffen als gevolg van een arme bodem, maar hij kan zich zeer snel verspreiden en hele populaties decimeren.

De economische gevolgen zijn catastrofaal, aangezien dit hout gewaardeerd wordt om zijn mechanische eigenschappen (hard en flexibel), en de verliezen dus enorm zijn!

De aanplant

Hier hebben we te maken met een echt arboretum! De eigenaar heeft namelijk verschillende soorten geplant, waarvan we er momenteel maar weinig in Wallonië zien, zoals de Hongaarse eik of de Bornmüller-spar.

De aanplant is verdeeld over 2 percelen: het eerste ligt op de bodem van een vallei en is op het noorden gericht. Het tweede ligt op 2 km afstand en geniet van een goede ligging.

De eigenaar heeft de gok genomen om in te zetten op acht verschillende soorten, en hij heeft gelijk! In de context van de klimaatverandering is het belangrijk om niet alle eieren in hetzelfde mandje te leggen. Aangezien ziekten of insectenaanvallen steeds vaker voorkomen, zijn bepaalde soorten ideale doelwitten.

Wij zijn er vast van overtuigd dat in de toekomst de soorten die we hebben de houtmarkt zullen bepalen, dus het is belangrijk om je bos te diversifiëren!

Focus op een plantmethode… planten in een omheining

Op een ander perceel heeft de eigenaar besloten om beuken te planten en tegelijkertijd, langs de jonge aanplant, een bosrand te creëren die bestaat uit struiken op de grens met het veld van de landbouwer.

De beuk in het open veld, een riskante gok? Terwijl alle deskundigen het erover eens zijn dat de beuk in onze streken weinig toekomst heeft gezien de klimaatverandering, heeft deze eigenaar toch deze soort geplant… en het idee is goed! De beuk is namelijk gevoelig voor droogte en sciaphiel (dat wil zeggen dat hij van schaduw houdt). In dit geval zijn de omstandigheden ideaal, aangezien het perceel op het noorden ligt en profiteert van de watertoevoer van de bron die aan het perceel grenst. Het is dus waarschijnlijk dat deze aanplant in goede omstandigheden kan groeien.

De keuze voor de omheining is gebaseerd op de druk van het wild, die zo sterk is in deze regio van België dat de eigenaar ervoor heeft gekozen om zijn aanplant volledig te beschermen. Dit voorkomt dat het wild aan de jonge bomen komt knabbelen en bevordert dus de groei van de aanplant. Hij heeft echter kleine ruimtes opengelaten zodat de vos op de veldmuis kan jagen.

Een leerrijk bezoek

Op 20 mei 2025 verwelkomen we de bedrijven die het project van Pierre Lebrun hebben gesteund. Bedankt aan Eurid en BEA Sensors om ter plaatse te komen. Tijdens het bezoek hebben we gesproken over de uitdagingen voor onze bossen (klimaatopwarming, aanpassing, biodiversiteit, koolstof, enz.).

We hebben de gelegenheid gehad om de twee percelen van de eigenaar te bezoeken:

• Het eerste is omheind om de schade veroorzaakt door wild te beperken. Het gaat voornamelijk om beuken, vergezeld van honingdragende soorten (lijsterbessen, meidoorns, vlierbessen, frambozen, enz.).
• Het tweede bestaat voornamelijk uit eiken (Hongaarse en zomereiken) met individuele bescherming.

Dit zeer leerzame bezoek was een unieke gelegenheid om twee percelen te bezoeken met twee zeer verschillende bosbeheermethoden. Beide zijn doordacht in relatie tot pedologische, edafische en hydrologische beperkingen, maar ook klimatologische, waardoor de eigenaar de ruimte optimaal heeft kunnen benutten voor de toekomstige generaties die misschien de vruchten van zijn werk zullen plukken.

Het was ook een gelegenheid om de aandacht van de bedrijven te vestigen op de bijzonderheden van de bosbouw, een discipline die tijd, geduld en een flinke dosis nederigheid vereist. In tegenstelling tot andere sectoren waar de resultaten op korte termijn zichtbaar zijn, werpen de beslissingen die vandaag in het bos worden genomen pas decennia later hun vruchten af.

Een beuk kan bijvoorbeeld tot 100 jaar nodig hebben om te worden geoogst, afhankelijk van de bodemgesteldheid en de locatie waar hij groeit. Deze tijdschaal maakt de bosbouw bijzonder kwetsbaar voor de onzekerheden die verband houden met de klimaatverandering, die het ecologische evenwicht verandert en de gezondheidsrisico’s voor bomen vergroot.

Daarom is het essentieel om een anticiperende aanpak te hanteren, waarbij een betere kennis van de bodem, de natuurlijke dynamiek en de waarschijnlijke klimaatschommelingen wordt geïntegreerd om de keuze van de te planten soorten te sturen. Het gaat er niet alleen om hout te produceren, maar ook om vanaf vandaag veerkrachtige bossen te bouwen die zich kunnen aanpassen aan de omstandigheden van morgen.