Herbouwen na essenziekte, diversifiëren voor de toekomst

De context

In Hamoir werd dit bosperceel van oudsher gedomineerd door de es.
De sanitaire kappingen die noodzakelijk werden door de essenziekte hebben het bestand ingrijpend gewijzigd, waardoor een volledige heropbouw van het massief nodig werd.

In plaats van identiek te herplanten, werd gekozen voor een gedifferentieerde strategie, aangepast aan de standplaatsomstandigheden en de doelstellingen van de eigenaar.

Twee complementaire doelstellingen

Het herbebossingsproject onderscheidt twee zones met verschillende functies:

Een productiezone langs de weg. Dit deel wordt volledig herbeplant volgens een gestructureerd schema:

  • Afwisseling van rijen Douglas en Fijnspar
  • Een rand van Koekelaarse den op het droogste gedeelte

De fijnspar, hoewel niet strikt op standplaats, speelt hier een rol als beschermhout voor de douglas, wat de rechtheid en groeidynamiek bevordert.
De hoofddoelstelling is bosproductie, in een overwegend naaldhoutscenario.

Een binnenzone gericht op diversificatie. Binnenin het bestand — in de vochtigere bodem en op de zuidhelling — is de strategie anders.
Loofhoutcellen worden aangelegd in de gaten die door de essen zijn achtergelaten, volgens een schema dat tijdens het terreinbezoek is vastgesteld.

De geselecteerde boomsoorten:

  • Gewone esdoorn
  • Amerikaanse eik
  • Zomereik
  • Tamme kastanje
  • Kleinbladige linde.

Deze cellen hebben meerdere functies:

  • De structuur van het bestand diversifiëren.
  • Voedingsbronnen bieden (eikels, kastanjes).
  • Een honingdragend potentieel bieden (linde, kastanje).
  • De recycling van mineralen bevorderen.
  • De structurering en stabilisatie van de bodems verbeteren.

Een gemengde en strategische aanplant

In het project tellen we 3 naaldhoutsoorten en 5 loofhoutsoorten.

De logica van het project berust op een combinatie van verantwoorde productie, gerichte diversificatie en veerkracht op lange termijn.

Een robuuster bos tegen crises

Het project in Hamoir illustreert een actuele bosrealiteit:
sanitaire crises (zoals essenziekte) dwingen tot een herdenking van de bestanden.

Hier is het antwoord noch uniform, noch radicaal.
Het combineert productie, diversificatie en aanpassing aan de lokale omstandigheden, om een stabieler, functioneler en veerkrachtiger bos te herbouwen.